Heitur og bjartur aðfangadagsmorgun í afrísku landi þar sem 95% þjóðarinnnar eru múslimar og halda ekki jólin hátíðleg var okkur Íslendingunum í Dakar framandi. Tilfinningin var eins og við værum að halda jólin hátíðleg í júlí. Jólin eru aðventan og allt sem henni fylgir, jóladagarnir sjálfir eru svo toppurinn. Hér í Dakar gekk lífið sinn vanagang í desember, ekkert í okkar nánasta umhverfi gaf til kynna að jólin væru á næsta leiti. Fjölskyldan ákváð þó að halda í sínar hefðir og reyna eftir fremsta megni að halda gleðileg jól en í ljósi þess að þau yrðu aldrei eins og á Íslandi ákváðum við að leyfa þeim að vera skrítnum. Það myndi gera þau skemmtileg og eftirminnileg.

Við ákváðum að sleppa því að kaupa jólatré í ljósi þess hve dýr þau voru og nota þess í stað viftuna okkar sem jólatré. Skreyttum hana eins og um tré væri að ræða og settum pakkana undir. Peningurinn sem hefði farið í kaup á jólatré gáfum við fátækum gömlum manni sem býr í kofaræfli við húsið okkar, jólaviftan okkar varð enn fallegri fyrir vikið. Hvað skyldi hafa í jólamatinn var umhugsunarefni desember mánaðar, hráefnið er oft ekki gott hér í Dakar svo vanda þurfti valið vel til þess að jólamáltíðin yrði góð. Að endingu varð fyrir valinu að hafa humar í forrétt, lambalæri og nautasteik ásamt tilheyrandi meðlæti í aðalrétt og fljótandi súkkulaðiköku í eftirrétt. Ástæðan fyrir að hafa tvíréttað í aðalrétt var að meiri líkur en minni voru á því að annað hvort minni smakkast vel.Þegar við vorum að versla fyrir jólamatinn fékkst ekki humar í búðinni, við gripum þá þess í stað stóran pakka af frostnum froskalöppum og ákváðum að það yrði forrétturinn okkar í ár. Enginn okkar hafði smakkað froska áður og því var þetta tilvalið. Keyptir voru fallegir jólalegir pappadiskar, jólakerti og dúkur til þess að jólaborðið sjálft yrði huggulegt.

Við ákváðum að bjóða tveimur senegölskum vinum okkar í mat á aðfangadagskvöld þannig að þeir fengju að kynnast í fyrsta skipti "íslenskum jólum". Þessir vinir okkar höfðu boðið okkur heim til fjölskyldu sinnar á TABASKI (sem ég skýri betur út hér neðar). Okkur fannst því tilvalið að leyfa þeim að kynnast okkar helstu hátíð. Við báðum fjölskyldur okkar um að senda okkur ekki gjafir því það væri bæði dýrt og myndi örugglega týnast á leiðinni til okkar. Við ákváðum að kaupa litlar gjafir handa hvert öðru hér til þess að allir fengju að minnsta kosti einn pakka undir jólaviftunni. Litlu börnin, 4 og 8 ára, áttu þó hvort um sig sex eða sjö gjafir undir jólaviftunni frá fjölskyldunni heima á Íslandi sem móðir þeirra keypti hér í Senegal.

Klukkan sex á aðfangadag sat öll fjölskyldan við borðið ásamt senegölsku vinunum með stillt á íslenska ríkisútvarpið. Svipur þeirra gaf til kynna að þeim þætti þetta skrítið. Fjölskyldan var hljóð að bíða eftir að jólunum yrði hringt inn. Úti var ennþá hiti og sól. Þegar klukkurnar í Dómkirkjunni hringdu inn jólin færðist friður og bros yfir andlit okkar Íslendinganna. Við skáluðum og óskuðum hvert öðru gleðilegra jóla á ensku, frönsku og íslensku. Við jólaborðið voru töluð fjögur tungumál - börnin íslensku sín á milli, við fullorðnu ensku og frönsku við senegölsku gestina og þeir Wolof sín á milli.

Þegar forrétturinn var borinn fram sögðu senegölsku vinir okkar að trúar sinnar vegna mættu þeir ekki borða froska. Aldrei höfðum við heyrt um það og teljum að það hafi verið fyrirsláttur hjá þeim því froskarnir litu alls ekki vel út, þrátt fyrir að vera bornir snyrtilega fram. Þeir slepptu þeim því en við öll smökkuðum, engum fannst þeir góðir og vorum við einróma um að froskar verða ekki bornir aftur fram á þessu heimili. Aðalrétturinn var aftur á móti góður en óneitanlega vantaði maltið og appelsínið með matnum.

Þegar verið var að vaska upp og eftirrétturinn að bakast vildi annar vinur okkar kveikja á sjónvarpinu til þess að horfa á leik sem hann hafði beðið lengi eftir. Við sögðum að yfir borðhaldinu á aðfangadag værum við ekki með kveikt á sjónvarpinu. Honum fannst við mjög ókurteisar og kveikti á sjónvarpinu, hann hefði jú beðið eftir þessum leik í þrjá mánuði. Þegar við báðum hann um að slökkva varð hann frekar fúll og sagði að þetta myndi senegalskur gestgjafi aldrei biðja gest um að gera og þetta væri mjög ókurteist af okkar hálfu. Hann fór þar næst inn í herbergi og horfði á leikinn í tölvunni. Þegar eftirrétturinn var tilbúinn settust svo allir aftur við borðið og nutu hans, líka sá fúli. Við opnuðum svo pakkana glöð í bragði eftir matinn og skríktum öll af ánægju með að hafa öll fengið afrískar buxur frá hvert öðru. Restin af kvöldinu fór svo í að heyra í ættingjum heima og leika við krakkana með nýja dótinu þeirra.

Jóladagur var svo eins og venjulegur dagur hér í Senegal, hamborgarar og franskar í matinn, og öðrum degi jóla eyddum við á ströndinni. Jólin okkar voru því aðeins aðfangadagur enda erfitt að reyna að halda jól í "júlí" þegar enginn annar er að spá í jólunum. Þessi reynsla var áhugaverð og framandi en óneitanlega var fjölskyldunni hugsað mikið til Íslands og allir sammála um að jólin þar eru best. Aftur á móti þá upplifðum við TABASKI í nóvember sem er helsta hátíð múslima og jafn mikilvæg þeim og jólin eru okkur. Vikurnar fyrir TABASKI voru allir hér í Dakar að undirbúa sig fyrir hátíðarnar með brosi á vör og tilhlökkun. Alveg eins og við á aðventunni heima. Við tókum fullan þátt í hátíðarhöldunum, keyptum okkur TABASKI föt og eyddum aðal deginum með senegalskri fjölskyldu. Það voru okkar jól í ár og sú reynsla gerir það að verkum að "jólaleysið" í desember er okkur ekki hitamál.